ทำไมเราจึงเห็น คนทำงานหนัก อยู่มากมายบนโลกนี้*

:)

เมื่อวานไปประชุมที่โรงแรม ถูกคุณพี่สาวสวยสุดเริดนางหนึ่ง

กล่าวใส่หน้าว่า "ต๊าย เธอซื้อทำไม รถมือสอง"

ตามด้วยข้อเสียร้อยแปดพันเก้าซึ่งฉันก็ไม่ได้ทำอื่นใด

นอกจากพยักหน้าและยิ้มหวานๆ รับ

ลงท้ายคุณพี่เธอก็สรุปว่า

'นั่นสินะ คนเราไม่เหมือนกัน

รถคันแรกของพี่ สามีซื้อให้

คันที่สองที่กำลังจะซื้อนี้ พี่สาวดาวน์ให้ห้าแสน'

ก็.. จริงด้วยค่ะ คนเราไม่เหมือนกัน

 

บุ้งกี๋.. สาวน้อยน่ารักของฉันค่ะ ^^

(หมายเหตุ รอภาพจากช่างภาพ *ภาพมาแว้ว!)

 

ซ้าย

 

ขวา

หน้า

หลัง - - ไม่มี อิอิ นู๋อายบั้นท้ายนี่เคอะ ><

 

 

 

เราไม่ได้ซื้อบุ้งกี๋ด้วยเงินสด

ดังนั้นหลังจากเดือนนี้ไป

ก็มีภาระรับผิดชอบมากขึ้นด้วย

ดูเหมือน คุณจะรับเอาทั้งหมดนั้นไปไว้บนบ่า

ทำท่าเหมือนลืมว่า คุณก็มี บ่าเล็กๆ อยู่ข้างๆ อีกคน

เป็น 'หม่ามี๊' ของบุ้งกี๋เสียด้วยนะ

หลังจากมีบุ้งกี๋ คุณของฉันจึงเริ่มทำงานตั้งแต่รุ่งยันค่ำ

ธุรกิจของคุณ เริ่มตั้งแต่ราวๆ ตีสาม.. ถึงสามทุ่ม ทุกวัน

ทำเงินได้ดี คุณส่งกระเป๋าให้ฉันนับแบงค์ทุกครั้งที่มีโอกาส

และทุกครั้งที่จับ เงินจากกระเป๋านั้น

ฉันบรรจงหยิบมากรีดให้เรียบทีละใบ เรียงซ้อนกัน

ไม่เคยรู้สึกว่า 'รู้คุณค่า' ของเงินแต่ละแบงค์แต่ละบาทเท่านี้เลย

เงินของฉัน นับตั้งแต่เรียนจบ ทำงานเป็น มนุษย์เงินเดือน 

ค่าเงิน เป็นตัวเลขอยู่ในจอมอนิเตอร์ของเครื่อง ATM เสียมากกว่า..

จนไม่ค่อยได้รู้สึกว่า 'เงินที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรง' 

จับต้องจริงๆ แล้ว มันรู้สึกอย่างไร

บุ้งกี๋และคุณ ในวันนี้ ทำให้ฉันรู้จัก 'ชีวิต'

ชีวิตแท้ๆ ของคนจำนวนมาก ดำเนินไปเช่นนี้

และฉันภูมิใจนะคะ :)

วันอาทิตย์จึงเป็นวันหยุด

ฉันอดยิ้มไม่ได้ที่เห็นคุณเขียนไดอารี่หน้าใหม่ตั้งแต่เช้า

ไม่รู้ว่าคนเขียนได้หยุดมองวันที่บ้างหรือเปล่าว่า

เรากำลังจะผ่านเดือนไปอีกเดือนแล้วนะ

มกราคม มีเรื่องราวให้บันทึกในใจ*

ไม่ใช่ เจ้าหญิง และ เจ้าชาย..

แต่เรา ก็เหมือนเดินออกมาจาก 'ในฝัน' ของกันและกัน

และฉันรัก 'รุ่งเช้า' ของทุกวันอย่างเหลือเกิน..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

staMpz*
31 ม.ค. 2010 เวลา 10:34 น.

 

 

 

 

ป.ล. เขียนได้ปกติทุกประการเมื่อมาอัพไดที่บ้าน ^^' เป็นซะงั้นนะ