- คำว่า "ไม่เป็นไร" ไม่ได้มีไว้ ล่วงเกิน -
wonderful camp
เสร็จสิ้นค่าย 3 วัน 2 คืน
มีประสบการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นมากมาย
เราอาจจำไม่ได้ทั้งหมด แต่มันก็หลอมรวมเป็นตัวเรา
เหนื่อยมากอยู่นะ
แต่ว่า ดีจัง ชอบใจ
ชอบทำอะไรที่รู้สึกว่ามันหยิบไปใช้ได้เลยจริงๆ
อย่างที่ไม่ใช่คิดไว้ลอยๆ ในแผ่นกระดาษ
และถ้าได้ใช้มันจะได้ผล จริงๆ
รู้สึกขอบคุณผู้ที่มาถ่ายทอดความรู้ด้านต่างๆ อย่างมากมาย
เป็นค่ายที่รวมทั้งภาคเหนือ
เราจึงมีเพื่อน/พี่/น้อง เพิ่มทั้ง 17 จังหวัด
ทั้งนี้.. บอกตัวเองเมื่อเสร็จสิ้นงานแล้วว่า
"เพราะเราตั้งใจ"
ตั้งใจที่จะไม่อยู่รวมแต่คนคุ้นเคย
แต่บังคับตัวเองให้ส่งยิ้มไปไกลๆ
และยิ้มให้กว้างขึ้นถ้าได้รับยิ้มตอบมา
บังคับตัวเองให้ถือจานข้าวเดินไปนั่งตรงที่ว่าง
ตรงไหนก็ได้ที่พอจะมีคนคุ้นหน้าแต่ว่าไม่รู้จักกัน
แล้วมันก็ทำให้เราได้คนรู้จัก จนถึง ได้เพื่อน เพิ่มขึ้น
ตั้งใจให้ คุย กับใครก็ได้ เป็นมิตร กับใครก็ได้
พบคนต่างรุ่นที่น่าสนใจมากมาย
หลายคนมีความสามารถอย่างน่าอัศจรรย์
แต่ซ่อนอยู่ในอาการยิ้มๆ นิ่งๆ บางคนออกบ๊องๆ บอๆ
มีหลายคนเข้ามาถามชื่อ มีหลายคนมาถามว่ามาจากโรงเรียนไหน
ก่อนปิดค่ายมีหลายคนให้เขียนชื่อ ที่อยู่ เบอร์โทร ไว้ให้
เราก็ยินดีเขียนแลกเปลี่ยนกัน และไปขอที่อยู่ของเพื่อนบางคนด้วย
เก็บไว้เป็นส่วนหนึ่งใน time in a bottle ของเรา
และถ้าเมื่อไหร่ได้ยินเพลง You've got a friend
ก็คงจะอดฮัมเบาๆ ออกมาไม่ได้
:)
*รู้ตัวว่า ไปอยู่ค่าย ที่ ไม่รู้จักใครเลยสักคน
แต่กลับมาแล้ว ได้เพื่อนอีกนับสิบ.. กับได้เจอเพื่อนเก่าที่หายจากกันไปนาน
เพื่อนที่เรียกว่าจะเป็นทางสายยาวที่ทอดมาเชื่อมกัน
อาจจะสักวันหนึ่งวันใด ทุกคน เก่ง เก่ง เก่ง มากๆ เลย
กลับมาบ้านแล้ว.. แต่ยังไม่ได้ไปโรงเรียน
เพราะได้รับหนังสือให้ไปประชุมหัวหน้ากลุ่มสาระต่ออีก 1 วัน
พักสักคืน..
(( กอด.. คิดถึงบ้านน๊า.. คิดถึงคุณม๊ากมากด้วยค่ะ ))
(( เก่งมั้ย เก่งมั้ย ))
